نان و شعر و ماه!!!

دیشب بود؛ هرچقدر چشم هام را روی هم فشار می دادم خوابم نمی برد؛ پاشدم به بهانه آب دادن گل ها رفتم حیاط، چشمم که به آسمان افتاد پاک زمین و زمان و باغچه و شمعدانی یادم رفت... ماه کامل بود؛قرصِ قرصِ.همچین می درخشید؛همچین می درخشید؛ خیال می کردی یکی با دستمال صورت ماهش را برق انداخته.با آن حلقه های نورانی که دوره اش کرده بودند،بدانی چه ماهی شده بود...بدانی چه تابلوی زیبایی شده بود آسمان...آدم دلش می خواست شعر بگوید!ولی من کجا ماه کجا شعر کجا؟! شعر گفتن باید توی